Het dagelijkse ritme is weer begonnen... na 6 weken van lekkere drukte omdat iedereen vrij was van school is het echt wennen dat de kinderen weer dagelijks hun tassen moeten pakken voor school.

Heerlijk was de vakantietijd, voornamelijk druk maar ook wij proberen toch elk jaar op vakantie te gaan. “Vroeger”, toen we nog geen rekening hadden te houden met de schoolvakantie gingen we altijd in september. Op het bedrijf de rustigste maand, wat meer mogelijkheden in de vakantiebestemming en meestal heerlijk weer.

Nu zijn we eigenlijk verplicht om midden in de zomervakantie te gaan, drukte op het bedrijf maar het lukt toch goed om de zaken thuis zo te managen dat we kunnen zeggen, 2 weken zijn wij er tussenuit. Elk jaar ook met een nieuwe bestemming zolang we er maar met de auto kunnen komen en we niet in een tentje of caravan hoeven te slapen.

Een huisje vrij van alle vakantiedrukte, heerlijk rustig op het buitenlandse platteland of ergens in de bossen of tussen de bergen. Wandelschoenen en rugzakken mee en wat speelgoed voor de kinderen en dan kunnen onze vakantiedagen echt niet stuk.

Je hoort vaak de geluiden van collega ondernemers: “ op vakantie gaan daar doen we niet aan “.

Ze denken dat het niet veel anders is als thuisblijven, al het werk en de voorbereidingen op het bedrijf dat gedaan moet worden en dat voor die paar dagen.

Toch ben ik blij dat wij dat wel doen en dat we ook ver genoeg weggaan zodat het niet even snel op en neer is om te controleren.

Onze kinderen genieten telkens weer. Ze genieten ervan dat papa en mama een heerlijk ontbijt op tafel zetten met lekker vers brood en van alles lekkers dat erbij hoort. Ze genieten van de wandelingen die we maken en waarbij we proberen zo veel mogelijk mee te krijgen van alles wat te zien is onderweg. Ze genieten van de picknick die we onder een boom maken en ze genieten van het hangen op de bank. Ze genieten van het spelen in de tuin en het kliederen met water uit de beek. Ze genieten van papa die ligt te slapen op de bank en van mama die buiten met ze een tekening maakt.

Waarom zou je hiervoor op vakantie gaan, dat kan thuis toch ook hoor ik u misschien denken.

En dan durf ik voor mij zelf te zeggen: “Nee”.

Op vakantie gaat er geen deurbel of telefoon. Op vakantie wordt er niet geschoffeld en gaat er niets mis in de stal. Op vakantie hebben we volop tijd en aandacht voor de kinderen en dat is voor mij het echte vakantiegevoel. En dat we dan ook wat moois van een andere omgeving meenemen is dan mooi meegenomen.

Dit jaar zijn we naar Villars in de Dordogne-Frankrijk geweest. Een prachtige plek op de rand van een klein dorp. De leefbaarheid werd gecreëerd door een bakker en voor de rest was er niets als absolute rust. We hebben ontzettend mooie wandelingen kunnen maken en ons verbaasd over hele kleine details.

We werden alleen wat somber door de verlaten boerderijen, landerijen die niet meer onderhouden zijn. De armoede van de streek door leegloop van de dorpen. We zagen een landgoed wat letterlijk was achtergelaten, de meubels en de klok stonden nog klaar om gebruikt te worden, de deur stond open maar niemand wilde nog naar binnen gaan. Er lag nog post in de brievenbus van januari 2008 en niemand die hem eruit had gehaald.

Wie, wat en waarom, daar kom je natuurlijk niet achter maar als je dan ziet dat dit meer regel als uitzondering aan het worden is in die omgeving dan vraag je je toch dingen af.

De akkers zijn bezaaid met stenen dus echte goede grondbewerking kun je niet. Je hoeft er geen aardappel of suikerbiet te oogsten want dat kan gewoonweg niet. Het vee moet lopen in weiden waar meer onkruid als gras in staat en de maïs lijkt niet te groeien want hij blijft op 1 meter staan.

We hebben het hier in Nederland maar erover dat we te veel produceren en dat we ons moeten richten op lokaal. Maar als ik dan zie dat het buitenland gewoonweg niet in staat is om bepaalde gewassen te telen of de maximale opbrengst per hectare te geven wat is er dan mis mee dat wij dat in Nederland wel kunnen doen en daarmee grote delen van Europa of van de wereld van voedsel kunnen voorzien ?

Mensen moeten wat meer gaan beseffen dat wij een mondiale verantwoordelijkheid mogen hebben om zo goed mogelijk en zo efficiënt mogelijk onze medemens van voedsel te voorzien en laat ons dat dan doen in Nederland. Wat is er mis mee om elke dag goed eten te produceren op een plek waar we zeker zijn van goed en verantwoord werken en waar we in staat zijn om maximaal te oogsten.

Jammer dat alleen de waardering soms zo ver te zoeken is, dat we elke dag moeten opboksen tegen onrecht dat ons als ondernemers wordt aangedaan. De relatie kostprijs en opbrengst is totaal zoek. In de winkels wordt gestunt met eten en de boeren krijgen de schuld. Tegelijkertijd loop je rond in de super voor wat komkommers of tomaten en als ik dan zie dat ik er 1,18 euro voor 2 stuks moet betalen dan krijg ik het een beetje benauwd omdat ik weet dat onze vriend de komkommerteler niet meer krijgt als 11 cent terwijl hij een kostprijs heeft van 50 cent.

Iedereen heeft zijn mond vol van luxe zaken maar als het erop aan komt om voor het vlees 15 cent meer te betalen dan geeft niemand thuis.

Ik durf hardop te zeggen dat er eigenlijk maar 1 persoon is die deze hele crisis kan veranderen en dat is toch echt die dagelijkse consument.

Hij of zij moet bij het winkelbedrijf gaan eisen dat er meer voor de boer of tuinder in een potje komt. Voor die 15 cent per kilo is het bij de boer geen kwestie meer van winst maar een kwestie van overleven. Voor die 15 cent kunnen schulden betaald worden en is veel ellende opgelost.

Wat is nu 15 cent op ons dagelijkse uitgave patroon ?

Ik hoop dat er betere tijden voor de agrariërs mag gaan komen want als wij het in Nederland niet meer kunnen doen, wie gaat dan uw boodschappenkar nog vullen ? Melk uit China misschien ??

Voor nu blijf ik hopen en ga verder met de dingen waar ik goed in ben. Zorgen voor uw eten en voor de bloemenpracht in uw tuin.

Ik ga verder met genieten van mijn kinderen, van mijn gezin, ons bedrijf en alles daaromheen.

Druk bezig zijn met de voorbereidingen van onze open dagen om iedereen te laten zien waar wij trots op zijn.

Elke dag is weer anders en daar geniet ik van of het nu regent of de zon schijnt, elke dag biedt weer een kans en die wil ik heel graag zien en beleven.

Ik ga mijn vakantiefoto’s weer in een album plakken om er zo nog lang van na te genieten.

Het ritme van elke dag heb je nodig maar bedenk wel en is nog zoveel meer dan dat ...

Groet, Elly.