Mijn blog

Soms heb je dat moment even nodig...

Mon, 3 Jun 2013 09:24:33 +0200

Al is de zomer nog niet echt zichtbaar in Nederland, af en toe pak ik mijn momentje en geniet van de kleine dingen...

Een zaterdagmiddag, druk bezig met klusjes rondom huis en het bedrijf en dan heel even laat de zon zich zien. Ik zet de kruiwagen neer, de schoffel aan de kant en zoek een plekje uit de wind. Even die warme stralen laten inwerken want ze zijn schaars dit jaar en een beetje vitamine K kan iedereen wel gebruiken.

De kids zijn lekker aan het spelen op de binnenplaats, vandaag geen vrachtauto of tractor die hen belemmeren in het spel en ze genieten zichtbaar van ook hun “vrije” zaterdag.

Zodra ze zien dat mama even langs de kant zit, komen ze naar me toe: “ mama, is er iets ??”
Ik lach ze toe met de geruststelling dat er niets is en dat ik gewoon even geniet van de zon. Ze laten hun spullen vallen en komen er gezellig bij, met de rug tegen de muur, het gezicht in de zon en er valt een moment van stilte...

Zodra er een wolk weer voor de zon schuift, staan ze weer op en gaan verder met spelen. Ik blijf nog heel even zitten om hen te bewonderen.

Soms denk ik wel eens... wat als...

Wat als ik mijn lieve man nooit had ontmoet ??
Wat als ik mijn opvoeding anders had gehad ??
Wat als ik andere keuzes had gemaakt in het leven ??
Wat als ik mijn strijdlust had verloren op momenten dat het er lichamelijk niet goed uit zag ??
Wat als ik bepaalde mensen in mijn leven niet had leren kennen ??
Wat als................ ik niet zou kunnen genieten van de kleine dingen die het leven geeft ??

Wat als...

Het leven komt en gaat op een bepaalde manier, veel zaken kunnen we regelen en kunnen we kopen maar de meeste dingen komen op ons pad... daar is geen regie in te voeren.

Wat als... moeten we ons die vraag eigenlijk wel stellen ??

Ik heb er een hekel aan wanneer mensen komen met het zinnetje: “ Ja, maar...”
Ik ben van het ja omdat of nee want, niet erom heen praten maar zeggen waar het op staat. Eerlijk zijn en doen wat je zegt en belooft. Daar kun je wat mee, daar kun je afspraken op maken en daar kun je mee werken. Of het nu in ons gezin is of op het bedrijf, duidelijke communicatie is gewoon heel erg belangrijk.

Mensen hebben allemaal een verleden, een afkomst, een herinnering aan iets moois of iets verdrietigs. Dat vormt ons, dat maakt mede de mens die we zijn. Dat maakt waarom we keuzes maken in ons leven, bewust of onbewust. Dat maakt ook waarom je met de een net een andere klik hebt als met de ander, waarom het ene moment je niks doet en het andere moment je warm, koud, blij of verdrietig kan maken.

En soms... ja soms heb je ook dat zonnemomentje nodig.
Even stil zijn, ogen dicht, luisteren naar het geroezemoes om je heen... en dan de ogen weer mogen openen, dankbaar zijn voor de vele mooie momenten, denken aan wat is geweest en de richting die je op wilt gaan.

Het zonnetje is weer achter de wolk vandaan, ik sta op en ga verder waar ik gebleven was...

De mooie bloemen en planten laat ik staan en verzorg het met veel plezier. Het onkruid probeer ik zorgvuldig te verwijderen met de wetenschap, volgende week staat het er weer maar dat wil niet zeggen dat ik het moet laten staan.

Keuzes maken, genieten van kleine en grote dingen en het besef dat we niet alles in de hand hebben... dat maakt het dat ik elke dag met plezier mijn dag begin en geniet van ons gezin, ons bedrijf, onze keuzes en alles wat ons levenspad me brengt...

Groet, Elly.

Zomaar een bankje...

Sun, 13 Jan 2013 21:31:11 +0100

Zomaar een bankje...

Tijdens onze wandeling rond het water van de Kasteelse Bossen in Horst stonden er verschillende bankjes langs het wandelpad, mooi onderhouden maar helaas allemaal leeg.

Wanneer wij als gezin gaan wandelen dan zijn we altijd op zoek naar een bankje.
Niet zozeer omdat we moe worden van het lopen maar wel omdat we ons altijd dat moment gunnen: even wat lekkers onderweg en genieten van de momenten dat we samen zijn. En daar hoort een bankje bij...

Het valt wel op dat mensen je aankijken als je daar zo zit en het valt ons op dat anderen het niet doen. Iedereen loopt of rent voorbij en hebben geen oog voor dat bankje. Zien ze het niet staan of wordt het gezien als tijdverspilling ?

In deze tijd van drukte is juist zo’n bankje heel belangrijk. Al is het maar in gedachte... jezelf de tijd gunnen om even een moment van rust te nemen.

Een moment om te genieten van een lekkere kop thee of koffie, een moment om terug te kijken wat is geweest en te dromen van wat nog mag komen. Een moment om te ervaren wat dingen met je doen en een moment om te bedenken wat je nog allemaal kunt doen. Denken aan dingen die verdriet doen maar vooral aan de zaken die je vrolijk maken.

En de ene keer zit je alleen op dat bankje, de andere keer met iemand die je naast is en misschien wel een volstrekt vreemde die ook wil genieten van alle moois dat bankje te bieden heeft.

In ons leven is dat bankje belangrijk, we hebben als gezin al heel veel meegemaakt... mooie en intense momenten maar ook momenten van verdriet en eenzaamheid. En altijd staat er een bankje op ons pad... en dat gebruiken we dan ook.

Ik heb wel eens de indruk dat iedereen zo druk bezig is met zichzelf of de omgeving dat die mooie dingen “vergeten” worden. Genieten van kleine dingen hoort daar niet meer bij laat staan dat moment op dat bankje.

Het afgelopen jaar heb ik hele lieve mensen mogen ontmoeten en daar zit toch wel een bijzonder iemand bij... uit het niets met elkaar in contact gekomen en uit het niets kletsen we nu uren met elkaar.
De vriendschap is bijzonder, de afstand maakt het even op de koffie gaan niet mogelijk, beiden druk met het gezin en het bedrijf maar we nemen ons wel de tijd om te lachen en te praten over allerlei dingen. Het is mooi om te ervaren dat er nog iemand extra is waarmee je dat bankje kunt delen...

Het bankje op de foto heeft geen echte kleuren, bewust...

Neem je tijd om het bankje te kleuren, persoonlijk en naar het moment van de dag...
loop het bankje niet voorbij de volgende keer als u het ziet staan maar neem de tijd om de kleurpotloodjes tevoorschijn te halen...

De basis zijn de contouren, de kleur bepaalt u zelf...

Groet, Elly.

Duurzaam...

Mon, 1 Oct 2012 16:29:37 +0200

Hebt u ook de uitzending van Brandpunt gekeken ??

Louise Fresco, Hoogleraar Duurzame Ontwikkeling legt eventjes heel simpel uit hoe het nu werkelijk zit met onze voedsel productie, onze consumptie en meer nog onze emotie. Met de journalist bijna letterlijk aan de hand loopt ze door een supermarkt en legt ze hem uit wat nu werkelijk de betekenis van duurzaam zou moeten zijn.

Als ik zo’n uitzending kijk en dit keer zelfs terugkijk, dan denk ik: heel logisch wat ze vertelt, op een nette manier ook nog eens begrijpelijk voor iedereen.

Toch krijgt ze op de diverse platforms de volle laag over zich heen.
Ze zou bevooroordeeld zijn door haar rol als commissaris bij Rabobank en Unilever en dus praten ten gunste van deze ondernemingen.
Ze wordt echter niet geprezen om haar eenvoudige manier van duidelijk maken wat de wereld werkelijk nodig heeft. Haal zo efficiënt mogelijk, zo veel mogelijk uit minimale middelen.
En laten we daar in Nederland nou inderdaad in voorop lopen.

Ook Aalt Dijkhuizen lijkt het allemaal verkeerd te doen, wordt aangevallen binnen eigen geledingen van de WUR terwijl de beste man niets meer en niets minder zei dan wat ook Fresco zeg: maximale uit het minimale.

Dat onze maatschappij dat vertaald naar mega, bio industrie en noem maar op is gebaseerd op emotie en dus bij voorbaat een mening hebben zonder er werkelijk goed over na te denken.

In onze zichtstal gaat het niet anders, ook met het Weekend van het Varken nog hele discussies gehad met mensen die puur op emotie hun verhaal doen. Ik laat de mensen graag hun verhaal doen, hen respecteren voor wat ze vertellen. Wel neem ik dan ook het recht om mijn verhaal te doen, uitleggen waarom we op bepaalde manieren produceren en dat niet gebaseerd op emotie maar op feiten. Onze zichtruimte hangt vol met informatie, woorden vertaald in beeldmateriaal en er zijn 2 platen waar ik bijzonder trots op ben. De ene is een plaat van Vion waarop staat uitgebeeld waar alle onderdelen van het varken voor gebruikt worden. Mooi visueel ingericht voor de bezoeker zodat woorden eigenlijk al overbodig zijn. De ander is een plaat van het Kleine Loo, waar komt het voedsel van de dieren vandaan en hoe wordt het gemaakt.

Vanavond ga ik het symposium Veevoer & Soja bezoeken welke wordt georganiseerd door Werkgroep Behoud de Parel, de SP landbouwwerkgroep en ook Milieudefensie en Oxfam Novib doen mee. Een filmmaker heeft een reportage in Brazilië gemaakt wat zal laten zien dat wij verantwoordelijk zijn voor de kap van het regenwoud aldaar.
Ik heb daar mijn duidelijke vraagtekens bij en zeker na het zien van Louise Fresco gisteravond.

Ik neem graag mijn verantwoordelijkheid en dat doe ik elke dag met veel plezier.
Hard werken op ons bedrijf met hart en ziel bij onze varkens, onze akkers en bloemen en daarmee hoop ik:

voor mijn en ieders dagelijks brood...

Groet, Elly.

Ons nieuwe logo

Sun, 10 Jun 2012 20:22:08 +0200

Identiteit is belangrijk...

Je merkt het in alle dagelijkse dingen, we willen weten en zien hoe, wie, wat of waar. Dit geldt niet alleen voor je paspoort maar ook op straat, in winkels, bij evenementen... anonimiteit is niet meer.

Men kan zich afvragen of dit goed is of juist niet en ikzelf stel me die vraag ook wel eens. Tegelijkertijd besef ik me heel goed dat anonimiteit ook heel veel beperkingen met zich meebrengt want als ik anoniem door het leven ga, wie denkt er dan nog aan mij, wie vraagt mij dan wel eens om advies of om een mening.

Het tegenovergestelde is totaal in de bekendheid staan, in elk roddelblaadje voorbij komen en de hele dag de “roddelpers” achter je aan. Beroemdheden, bekende wereldburgers, onze Koningin... elke dag worden ze geconfronteerd met hun bekendheid en toont de media geen greintje meer van respect want overal wordt sensatie gezocht, zelfs bij verdrietige momenten die eigenlijk toch zeker een heel stuk privé zouden moeten zijn.

Echter gaan we eraan voorbij dat ook de agro sectoren zo elke dag onder de loep worden gelegd. Alles wat we doen, hoe we het doen en zelfs wat we denken te gaan doen moet bij voorbaat verantwoord worden bij instanties, bij organisaties, bij eigenlijk iedereen. Elke inwoner van Nederland moet tegenwoordig zijn of haar zegje kunnen doen over hetgeen jij of ik met het bedrijf van plan zijn. Ik zal maar niet weergeven hoeveel kapitaal ermee gemoeid is laat staan onze kostbare tijd om elke dag al die papieren bij te houden en vaak soms tot 3 keer toe hetzelfde moeten invullen alleen telkens op een ander formuliertje.

We leven nu eenmaal in een maatschappij die alles van voor tot achter geregistreerd heeft. Niks mis mee maar op een gegeven moment moeten we ons wel de vraag durven stellen: voegt het eigenlijk nog wat toe ?

Waar blijft de verantwoordelijkheid van de eindgebruiker, de consument...

We kunnen alles prima geregeld hebben, aan alle eisen hebben voldaan, tot in de winkelkar aan toe maar dan mogen we eigenlijk toch ook stellen dat die maatschappij er zorg voor draagt dat er goed met het product wordt omgegaan.

Vlees dat goed klaargemaakt moet worden door voldoende verhitting en een aanrecht waar je niet eerst het rauwe vlees hebt liggen en er vervolgens de salade op te maken. Een koelkast die voldoende koud is en we weten allemaal dat we kliekjes niet op het aanrecht moeten laten staan voor de volgende dag maar koelen.

Het zijn van die simpele dingen maar praktijk leert dat er nogal eens niet bij stilgestaan wordt.

Uit onderzoeken blijkt ook dat te veel hygiëne ook weer niet goed is, vooral bij kinderen. Af en toe wat zand uit die zandbak is helemaal niet slecht voor het opbouwen van je weerstand maar veelal hebben de ouders het liever niet dat hun kroost met de witte broek zelfs maar in de buurt komt van wat gras of zand.

Jammer want zeker voor je weerstand is dat helemaal niet verkeerd en lekker bezig zijn in de buitenlucht doet iedereen wel goed.

Wat heeft het met identiteit uiteindelijk te maken ??

Door discussie over voedselveiligheid en dierenwelzijn is er meer openheid vanuit de primaire producent ontstaan en door reacties en aantal bezoekers is ook duidelijk af te leiden dat mensen het zat zijn om zomaar iets te kopen. Een keurmerk op z’n minst moet er te vinden zijn op de verpakking en dat mag... identiteit is nodig, dat verbindt en dat geeft vertrouwen.

Het zou fijn zijn als dat vertrouwen ook gewaardeerd wordt op allerlei manieren en dat het besef er bij iedereen komt dat wij, vooral de Nederlandse Producent gewoon garant staan voor eerlijk en veilig voedsel.

Ons nieuwe logo doet daar in mee... transparant zijn doordat u in onze zichtstal kunt komen kijken, het varken wat met plezier naar u kijkt, de kringlopen die we proberen te sluiten door reststromen enerzijds te verwerken in het voer, anderzijds de mest inzetten als duurzamen grondstof voor onze akkerbouw- en bloembol gewassen.

En ten slot onze bedrijfsnaam Aan den Herenbosweg, hoe simpel kan het zijn...

Groet, Elly.

Blik op oneindig...

Thu, 9 Feb 2012 13:30:55 +0100

En terwijl de sneeuw naar beneden viel, stonden 3 blikken op oneindig...

Wat zou er zich in die hoofdjes allemaal afspelen, welke gedachten bij elk van hen ?

Je zou verwachten dat er iets te zien was in de verte maar wat het dan ook was, ik zag het niet.
Wel opvallend dat ze juist alledrie zo stonden te staren dus voor mij een mooie gelegenheid om het op beeld vast te leggen. Natuurlijk was ik toch zo nieuwsgierig als moeder dat ze toch de vraag kregen voorgelegd waar ze nu eigenlijk naar stonden te turen.
Ze keken elkaar aan met echt zo’n blik, zie je dat dan niet ? Ik voelde me al bijna schuldig dat ik het überhaupt gevraagd had maar toch kwamen er allerlei antwoorden uit die mondjes die inmiddels aardig wat tekenen van kou lieten zien. De een vond gewoon de sneeuw heel mooi om naar te kijken, de ander vroeg zich af waar al die vlokken toch naar toe gaan en de derde probeerde het allemaal heel scheikundig te benaderen.
Ik pakte ze bij de hand en nam ze lekker mee naar binnen, die koude kleren uit, warme kleren aan en lekker samen aan de keukentafel verder praten over wat ik ze buiten vroeg.

Onze kinderen houden ervan om gezellig samen over van alles en nog wat te praten, kennis opdoen, dagervaringen met elkaar delen en altijd geïnteresseerd wat een ander doet of heeft gedaan. Praten en vragen houdt nooit op, altijd zoeken naar nieuwe dingen, nieuwe kennis, zoveel wat ze willen weten en ik moet eerlijk bekennen, ik weet het antwoord ook niet altijd. Gelukkig kunnen de oudste twee ook al heel goed met de computer overweg en dan wordt er volop gezocht op wikipedia om toch het antwoord te verkrijgen. Onze boekenkast staat dan ook vol met boeken over de ruimte, dinosaurussen, oorlogsverslagen, alles over het romeinse rijk en de tijd van Egypte. Hoe worden schepen gebouwd en hoe zit het met alle insecten en vissen. In de kamer staat geen knuffelbeer maar een lichaam uit een biologielokaal want we moeten natuurlijk wel weten waar de lucht in gaat en ons voedsel het lichaam weer verlaat. En tussen al die “wetenschap” staat er ook nog een grote bak met lego waarmee de mooiste ruimteschepen worden gemaakt en playmobil van dinosaurussen en allerlei soorten haaien die er ook bij worden gehaald.

Waarom ik dit hier nu opschrijf zult u zich misschien afvragen... weet ik het zelf eigenlijk wel ?

Onze kinderen zijn het allerbelangrijkste in ons leven en iets wat belangrijk is daar ga je voor, daar ga je zelfs heel ver voor om hen een mooi en gelukkig leven te kunnen geven, hopelijk in heel veel gezondheid en zeker zonder tegenslag of verdriet. Helaas kent ons gezin wel degelijk tegenslagen als het gaat om gezondheid, als het gaat om school, als het gaat om kind te mogen zijn.

Onze maatschappij is niet ingericht op kinderen die anders zijn. Gaat het om een zichtbaar handicap dan is het geaccepteerd, tenslotte daar kun je niet omheen. Maar zodra het gaat om een kind dat niet makkelijk stil kan zitten, een kind dat maar vragen blijft. Een kind dat heel veel wil vertellen maar gefrustreerd raakt omdat het niet lukt omdat er zoveel woorden in het hoofd voorbij komen zodat de volgorde een beetje verward raakt. Een kind dat alles in zich op wil nemen en daardoor soms ook de regeltjes van de juf voorbij gaat als ze krijgt te horen, blijven zitten. Of juist zit te dagdromen omdat de gedachten niet bij het schrijven zijn maar bij het verhaal wat ze net heeft gehoord.
In de Nederlandse scholen is geen tijd voor deze kinderen, terwijl er wel een hele week aandacht aan een kleurig feest wordt besteedt. Er is geen tijd om ook eens bij een individu stil te staan terwijl we wel allemaal voetbal leuk moeten vinden. Maar niet alleen de juffen of meesters... ook ouders die op het schoolplein staan, iedereen heeft wel een mening en het ergste is dat ze die niet rechtuit in je gezicht durven te zeggen. Maar het doet wel verdriet, mijn kind wil ook zo graag “normaal” zijn en spelen met klasgenootjes maar krijgt niet de kans om enthousiast te vertellen over de paddestoel die hij tijdens een wandeling ziet staan.

Onze oudste en jongste zijn inmiddels verdoemd naar het speciale onderwijs, hebben een stempel gekregen zodat er voor hen geld kan worden gegenereerd. Onze middelste durft haar kennis niet te tonen, bang om ook te worden geweerd. Instanties zeggen dat het zo beter is maar is dat wel zo ? Hebben ze wel eens de moeite genomen om echt met hen in gesprek te gaan ? Heel veel instituten hebben we al bezocht en telkens dezelfde conclusies...” hoogbegaafd “. Vervolgens schooldirecteuren en begeleiders die de rapporten letterlijk voor je ogen door de versnipperaar laten gaan. Leonardo school wil ze niet plaatsen omdat ze teveel bagage bij zich dragen en er een label op ze is geplakt. Voor veel mensen wordt het gezien als een luxe probleem maar ik kan u verzekeren dat dit zeker niet zo is.

Inmiddels hebben we ons erbij neer moeten leggen. Onze maatschappij is klaarblijkelijk niet in staat om eerlijk met onze kinderen om te gaan. Zijn ze beleefd dan worden ze raar aangekeken en als ze voluit willen vertellen over alle onderdelen van een spin dan is er geen tijd.

Gelukkig weten ze wel dat ze thuis alles mogen zeggen, vertellen, vragen, onderzoeken.

Er zal nog heel wat sneeuw naar beneden moeten dwarrelen wil dit probleem geen probleem meer zijn maar tot die tijd blijf ik vechten voor mijn kinderen, voor een plekje in de maatschappij !

Tijd heelt vele wonden maar dat litteken blijft...

Groet, Elly.

Het weer...

Mon, 16 Jan 2012 11:10:31 +0100

De natuur is een beetje de weg kwijt...

Door de vele regen en de zachte temperaturen komen bloemen en planten weer voortijdig uit hun winterslaap. De enkele dage vorst die we in november gehad hebben zijn nu niet bepaald winter te noemen en de met gras overgoten ski pistes in Sauerland voldeden niet aan de verwachtingen tijdens de kerstvakantie. Jammer voor degenen die de latten graag onderbinden en balen als je die dure winterbanden voor niets hebt aangeschaft.

De natuur heeft gelukkig haar eigen willetje en de mensheid is nog niet zover dat we maar op een knopje hoeven te drukken en er komt zon, sneeuw of regen.
De natuur gaat haar eigen gang. We kunnen veel zaken regelen met dijken om het water te weren. We kunnen stuwmeren creëren voor onze watervoorraden en de koppeling met energie. We kunnen ons terras voorzien van zonnewering of zonnepanelen en als het sneeuwt de straten ruimen en met zout het een en ander begaanbaar houden.

De afgelopen dagen is Nederland weer geconfronteerd met veel wateroverlast.
Veel mensen en nog veel meer dieren werden gedwongen hun thuis te verlaten vanwege het hoge water. Een hele organisatie die gelukkig goed is verlopen en die aantoont dat we in Nederland in staat zijn onze medemens en dier in nood te helpen.

Tegelijkertijd toont het ook onze zwakheid, wat we ook verzinnen tegen de wetten der natuur, de natuur laat zich de wetten niet bepalen. Vele malen kunnen we op ongemakken of aankomend natuurgeweld inspelen en op tijd voorzorgsmaatregelen nemen en gelukkig gaat dat ook vele malen goed. Tevens kennen we ook allemaal nog de beelden van die enorme tsunami die vele duizenden slachtoffers heeft gemaakt, of wat te denken van de ramp daaropvolgend in Japan.

De natuur kent gelukkig ook hele mooie dingen, de geboorte van een nieuw mensenleven, de geboorte van een dier. De schoonheid van bossen en bergen en het water, alle leven van klein tot groot. We kunnen tegenwoordig ook genieten van alles wat ons de aardbol te bieden heeft en zelfs ver daarbuiten met alle techniek van deze tijd.

Waar we wel aan voorbij gaan is, dat het leven ook een tijdperk is van komen en gaan.
Een mensenkind wordt geboren maar tegelijkertijd gaat er ook iemand dood. Planten en dieren ontwikkelen zich ook, passen zich ook aan en ook daar bepaald de natuur mede of een soort mag blijven bestaan.

Op dit moment zijn er velen die zich volledig inzetten op het bestaan van planten en diersoorten maar als we heel eerlijk zijn, is dat wel reëel?

Al miljoenen jaren is deze aardbol in ontwikkeling, soorten komen en soorten gaan en ook de mens is een van die soorten die er niet altijd is geweest.

Zouden we wel bij het soort horen die de aardbol overleefd ?

Het jaar 2012 is net begonnen maar al vanaf de eerste dag zijn er ongenoegens, ruzies, oorlogen, protesten en heel veel verdriet. Het zou mooi zijn als we al eens 1 dag zouden kunnen opschrijven in onze geschiedenisboeken die alleen maar bestond uit vriendelijk zijn en alleen maar positieve berichten in de kranten... Ik ben alleen bang dat dit voorlopig een wens zal blijven, hoe graag ik ook het positieve in de mensheid wil blijven zien.
Ik ga verder met wat voor mij het normale leven betekent. Ik probeer ook dit jaar weer mijn steentje bij te dragen aan de goede dingen van het leven, respect voor de medemens, het helpen voeden van die miljoenen mondjes op deze aardbol en goed zijn voor onze dieren en ons land.
Respect tonen voor een ander ongeacht wat hij of zij van mij vind want het begint bij dat kleine handgebaar...laten weten dat je er bent.
Een mooi en vooral tevreden jaar wil ik tegemoet gaan.

Gewoon tevreden zijn met die kleine dingen en dan wordt het vanzelf een mooie dag !

Groet, Elly.

Het dagelijkse ritme is weer begonnen

Mon, 22 Aug 2011 20:30:09 +0200

Het dagelijkse ritme is weer begonnen... na 6 weken van lekkere drukte omdat iedereen vrij was van school is het echt wennen dat de kinderen weer dagelijks hun tassen moeten pakken voor school.

Heerlijk was de vakantietijd, voornamelijk druk maar ook wij proberen toch elk jaar op vakantie te gaan. “Vroeger”, toen we nog geen rekening hadden te houden met de schoolvakantie gingen we altijd in september. Op het bedrijf de rustigste maand, wat meer mogelijkheden in de vakantiebestemming en meestal heerlijk weer.
Nu zijn we eigenlijk verplicht om midden in de zomervakantie te gaan, drukte op het bedrijf maar het lukt toch goed om de zaken thuis zo te managen dat we kunnen zeggen, 2 weken zijn wij er tussenuit. Elk jaar ook met een nieuwe bestemming zolang we er maar met de auto kunnen komen en we niet in een tentje of caravan hoeven te slapen.
Een huisje vrij van alle vakantiedrukte, heerlijk rustig op het buitenlandse platteland of ergens in de bossen of tussen de bergen. Wandelschoenen en rugzakken mee en wat speelgoed voor de kinderen en dan kunnen onze vakantiedagen echt niet stuk.

Je hoort vaak de geluiden van collega ondernemers: “ op vakantie gaan daar doen we niet aan “.
Ze denken dat het niet veel anders is als thuisblijven, al het werk en de voorbereidingen op het bedrijf dat gedaan moet worden en dat voor die paar dagen.
Toch ben ik blij dat wij dat wel doen en dat we ook ver genoeg weggaan zodat het niet even snel op en neer is om te controleren.

Onze kinderen genieten telkens weer. Ze genieten ervan dat papa en mama een heerlijk ontbijt op tafel zetten met lekker vers brood en van alles lekkers dat erbij hoort. Ze genieten van de wandelingen die we maken en waarbij we proberen zo veel mogelijk mee te krijgen van alles wat te zien is onderweg. Ze genieten van de picknick die we onder een boom maken en ze genieten van het hangen op de bank. Ze genieten van het spelen in de tuin en het kliederen met water uit de beek. Ze genieten van papa die ligt te slapen op de bank en van mama die buiten met ze een tekening maakt.

Waarom zou je hiervoor op vakantie gaan, dat kan thuis toch ook hoor ik u misschien denken.

En dan durf ik voor mij zelf te zeggen: “Nee”.
 Op vakantie gaat er geen deurbel of telefoon. Op vakantie wordt er niet geschoffeld en gaat er niets mis in de stal. Op vakantie hebben we volop tijd en aandacht voor de kinderen en dat is voor mij het echte vakantiegevoel. En dat we dan ook wat moois van een andere omgeving meenemen is dan mooi meegenomen.

Dit jaar zijn we naar Villars in de Dordogne-Frankrijk geweest. Een prachtige plek op de rand van een klein dorp. De leefbaarheid werd gecreëerd door een bakker en voor de rest was er niets als absolute rust. We hebben ontzettend mooie wandelingen kunnen maken en ons verbaasd over hele kleine details.

We werden alleen wat somber door de verlaten boerderijen, landerijen die niet meer onderhouden zijn. De armoede van de streek door leegloop van de dorpen. We zagen een landgoed wat letterlijk was achtergelaten, de meubels en de klok stonden nog klaar om gebruikt te worden, de deur stond open maar niemand wilde nog naar binnen gaan. Er lag nog post in de brievenbus van januari 2008 en niemand die hem eruit had gehaald.
 Wie, wat en waarom, daar kom je natuurlijk niet achter maar als je dan ziet dat dit meer regel als uitzondering aan het worden is in die omgeving dan vraag je je toch dingen af.
 De akkers zijn bezaaid met stenen dus echte goede grondbewerking kun je niet. Je hoeft er geen aardappel of suikerbiet te oogsten want dat kan gewoonweg niet. Het vee moet lopen in weiden waar meer onkruid als gras in staat en de maïs lijkt niet te groeien want hij blijft op 1 meter staan.

We hebben het hier in Nederland maar erover dat we te veel produceren en dat we ons moeten richten op lokaal. Maar als ik dan zie dat het buitenland gewoonweg niet in staat is om bepaalde gewassen te telen of de maximale opbrengst per hectare te geven wat is er dan mis mee dat wij dat in Nederland wel kunnen doen en daarmee grote delen van Europa of van de wereld van voedsel kunnen voorzien ?

Mensen moeten wat meer gaan beseffen dat wij een mondiale verantwoordelijkheid mogen hebben om zo goed mogelijk en zo efficiënt mogelijk onze medemens van voedsel te voorzien en laat ons dat dan doen in Nederland. Wat is er mis mee om elke dag goed eten te produceren op een plek waar we zeker zijn van goed en verantwoord werken en waar we in staat zijn om maximaal te oogsten.   Jammer dat alleen de waardering soms zo ver te zoeken is, dat we elke dag moeten opboksen tegen onrecht dat ons als ondernemers wordt aangedaan. De relatie kostprijs en opbrengst is totaal zoek. In de winkels wordt gestunt met eten en de boeren krijgen de schuld. Tegelijkertijd loop je rond in de super voor wat komkommers of tomaten en als ik dan zie dat ik er 1,18 euro voor 2 stuks moet betalen dan krijg ik het een beetje benauwd omdat ik weet dat onze vriend de komkommerteler niet meer krijgt als 11 cent terwijl hij een kostprijs heeft van 50 cent.
Iedereen heeft zijn mond vol van luxe zaken maar als het erop aan komt om voor het vlees 15 cent meer te betalen dan geeft niemand thuis.

Ik durf hardop te zeggen dat er eigenlijk maar 1 persoon is die deze hele crisis kan veranderen en dat is toch echt die dagelijkse consument.

Hij of zij moet bij het winkelbedrijf gaan eisen dat er meer voor de boer of tuinder in een potje komt. Voor die 15 cent per kilo is het bij de boer geen kwestie meer van winst maar een kwestie van overleven. Voor die 15 cent kunnen schulden betaald worden en is veel ellende opgelost.
 Wat is nu 15 cent op ons dagelijkse uitgave patroon ?

Ik hoop dat er betere tijden voor de agrariërs mag gaan komen want als wij het in Nederland niet meer kunnen doen, wie gaat dan uw boodschappenkar nog vullen ? Melk uit China misschien ??

Voor nu blijf ik hopen en ga verder met de dingen waar ik goed in ben. Zorgen voor uw eten en voor de bloemenpracht in uw tuin.
Ik ga verder met genieten van mijn kinderen, van mijn gezin, ons bedrijf en alles daaromheen.
Druk bezig zijn met de voorbereidingen van onze open dagen om iedereen te laten zien waar wij trots op zijn.

Elke dag is weer anders en daar geniet ik van of het nu regent of de zon schijnt, elke dag biedt weer een kans en die wil ik heel graag zien en beleven.

Ik ga mijn vakantiefoto’s weer in een album plakken om er zo nog lang van na te genieten.

Het ritme van elke dag heb je nodig maar bedenk wel en is nog zoveel meer dan dat ...

Groet, Elly.

De deur stond open voor iedereen

Sun, 17 Jul 2011 18:20:01 +0200

De deur stond open...
men kon zich aanmelden via de LLTB of rechtstreeks bij ons.

Afgelopen zaterdag hebben wij 10 personen mogen ontvangen op ons bedrijf die graag met eigen ogen wilden zien hoe wij onze varkens houden.
De reacties waren zeker positief te noemen en het was wel duidelijk dat de meesten echt niet weten hoe het er aan toe gaat in de reguliere vleesvarkenshouderij. Het beeld wat wij konden verschaffen was duidelijk anders dan wat men kende van de TV.

Om 10:30 uur arriveerden de eersten, iedereen werd uitgenodigd in ons huis om te beginnen met een kop koffie en een lekker stukje vlaai. Tijdens de koffie lieten wij een kleine impressie van onze bouw zien en kwamen de eerste vragen van het hoe en waarom.
Vervolgens kregen onze gasten beschermende kleding aangeboden en zijn we onze "oude" stal ingegaan. Daar zijn alle elementen bekeken, de afdelingen, de ligplaatsen, de inrichting, het voersysteem, medicijngebruik en natuurlijk voor ons het belangrijkste de varkens. Mooie dieren die tevreden in hun hokken lagen en tevens nieuwsgierig naar onze gasten in hun witte pakjes. Ook hier weer vele vragen om te beantwoorden en antwoorden die duidelijk tot tevredenheid hebben geleid. Ook nu weer de verbazing en de bevestiging dat wij als ondernemers goed bezig zijn met onze dieren.

Ten slotte nog een rondleiding in onze stal in aanbouw. Duidelijke verschillen met het oude systeem, de bewuste keuzes die wij maken en ook waarom wij dingen op een bepaalde manier willen doen. Een luchtwasser die op afstand is in te lezen, ledverlichting die gebruikt wordt, het dag- en nachtritme, de ruimte die de dieren krijgen, de ramen zowel aan de buitenkant als ook aan de binnenkant. Het energiegebruik minimaliseren en wellicht nog de zonnepanelen die we willen plaatsen. En ons extraatje, de zichtruimte. De landschappelijke inpassing waaraan we moeten voldoen en het begrip dat wij niet direct bomen hebben staan van 10 meter hoog.

Het was geweldig om met deze groep mensen een rondgang over ons bedrijf te maken en het doet ons als ondernemers heel erg goed om te mogen ervaren dat we goed en verantwoord bezig zijn. Van ons uit de wetenschap dat de meesten van onze collega's het ook zo doen.

De grootste misser van deze dag waren toch wel de anti-groepen, bepaalde politieke partijen en burgers met initiatieven die altijd heel hard roepen dat we het als IV bedrijven niet goed doen en de maatschappij beelden verschaffen die niet eerlijk zijn. Juist deze partijen hadden op een dag als deze erbij moeten zijn. Helaas waren zij de grote afwezigen en ik zie het voor hen dan ook als een kwalijke manier van reageren, een gemiste kans.
Zeker enkele lokale ( politieke ) partijen die het menig ondernemer heel moeilijk maken, hadden de gelegenheid om met de sector in discussie te gaan op een eerlijke manier en blijkbaar is dat te veel gevraagd.
Hopelijk zet dit menig burger aan het denken over datgene dat door die partijen zo hard geroepen wordt en worden er vraagtekens geplaatst bij het zwartmaken van een hele agrarische groep.

Wij hebben de deuren opengezet en iedereen was welkom. Wij zijn dankbaar voor diegenen die wel de moeite hebben genomen om naar ons toe te komen, ieder om zijn eigen reden. Dankbaar voor de reacties die wij hebben gekregen en hopelijk dat onze openheid gewaardeerd mag worden.

Met een goed gevoel gaan we weer verder met de dingen van alledag, wetende dat er gelukkig heel veel mensen zijn die ons werk wel waarderen en die ons vertrouwen omdat ze met eigen ogen hebben gezien dat de Nederlandse Varkenshouderij heel verantwoord bezig is.

Groet, Elly.

De vakantie is begonnen

Fri, 8 Jul 2011 10:35:53 +0200

De vakantie is begonnen ...

Om 12:00 uur is de school officieel uit en gaat de vakantie beginnen. De kinderen hebben er al weken naar uitgezien. De werkjes op school waren af, de kastjes waren opgeruimd en de laatste week was het alleen nog maar spelletjes doen en afscheidt nemen van de ene juf en welkom bij de andere juf. Helaas ook een periode van afscheid nemen van een dierbaar klasgenootje wat volgend schooljaar niet meer terugkomt door omstandigheden en daardoor gaat verhuizen. Allemaal dingen die erbij horen maar die wel een grote impact kunnen hebben op je kind en waar je we gelukkig goed over kunnen praten zodat het hopelijk geen vervelende ervaring blijft.

Praten is en blijft belangrijk, niet alleen met je partner, je kinderen, je ouders en eventuele broers of zussen. Praten is ook belangrijk richting je omgeving, zakenrelaties en soms gewoon met een onbekende die bij je in een wachtkamer zit. Natuurlijk zit niet iedereen op een gesprek te wachten maar soms zijn kleine opmerkingen al genoeg om een stilte te doorbreken of een misverstand te doen voorkomen.

Ook bij ons op de bouw wordt er gepraat en soms is het nodig om je mening goed te ventileren. Meestal gebeuren de dingen zoals ze afgesproken zijn maar soms zijn er dingen die je graag anders zou zien. Het bekende zinnetje “ andere boeren doen het ook zo “ kwam wel eens voor maar inmiddels hebben ze in de gaten dat wij niet altijd als andere boeren zijn. Dingen die we doen worden gedaan omdat we daar een rede voor hebben, omdat we daar over hebben nagedacht. De bouw begon voor ons al 5 tot 6 jaar geleden, de eerste schetsen van hoe wij graag de stal zouden zien en in die jaren zijn we gekomen tot de tekeningen zoals ze nu bij de aannemer in het kantoor hangen. Tekeningen waaraan niets meer veranderd wordt, iedereen kan er mee werken, erop plannen en gelukkig gaat het tot op heden ook heel erg goed. Natuurlijk zullen we dingen tegenkomen waarvan we gaan zeggen, wellicht hadden we dat anders moeten doen maar tegelijkertijd is het leuk om te horen dat er heel veel dingen zijn waarover we heel goed hebben nagedacht.

Ook luisteren is zo’n belangrijk element, ze zeggen wel eens praters zijn blijvers maar met alleen maar praten redt je het ook niet. Luisteren is zeker zo belangrijk. Het is alleen niet zo makkelijk als praten want graag zitten we ergens graag met onze mening bovenop. Maar soms kan die mening heel pijnlijk overkomen en waarom ... te snel willen praten en niet het geduld kunnen opbrengen voor dat luisterend oor.

In deze tijd van drukte is het soms heel erg lastig om ergens rustig bij te blijven, vooral als anderen dan ook nog eens aan alle kanten aan je proberen te trekken.

Gelukkig ben ik geen machine en kan ik, ook al ben ik een vrouw met multi-task talent, ook niet alles tegelijkertijd.
Het huis is niet ieder moment van de dag helemaal opgeruimd, ik gun de kids hun speelruimte.
De was hangt soms een paar dagen aan de drooglijn omdat ik er gewoon niet aan toekom.
Het eten is niet stipt om half zes klaar, want het bedrijf heeft mij om vijf uur in de stal nodig.

Ik denk wel eens, wat ben ik nu, een echtgenote, een moeder, een boerin, een vriendin, een boekhouder, een dierenarts, een taxicentrale, een leerkracht, een vrijwilliger, een psychiater, een huisarts, een agrarisch onderneemster, een schrijfster, een jurist, een automobilist ... ga zo maar door. Alle beroepen maken deel uit van mijn leven en bepalen mede wie ik ben.

Gelukkig ben ik voor mijn kinderen mama en mijn lieve man noemt me bij mijn naam.

Hopelijk voor iedereen een fijne vakantie, thuis of ver hier vandaan.
Ik ga lekker genieten van 6 weken dat de kids thuis zijn, dat wil ik echt niet missen !!

Groet, Elly

Na regen komt zonneschijn

Wed, 22 Jun 2011 21:27:32 +0200

Na regen komt zonneschijn ... is een mooi en waar gezegde.
Het is alleen jammer dat voor veel ondernemers het niet lijkt op te houden met de figuurlijke regen. De EHEC crisis is nog lang niet ten einde, ja, er komen regelingen maar wat met degenen die al moeilijk zaten en nu dus extra gestraft worden door iets waar ze niets aan kunnen doen. Iedereen zegt wel dat er met coulance met de ondernemers wordt omgegaan maar toch zullen enkelen het niet gaan redden. Triest want dat zijn vaak de bedrijven die op kleine schaal nog durven produceren en vaak nog gevestigd zijn op ouderlijke bedrijven met personeel wat al jaren voor elkaar klaarstaat.
Hopelijk dat er rust komt bij de ondernemers en dat ook voor hen de zon volop mag schijnen.

Ook valt de regen zwaar naar beneden in “varkensland”. Een organisatie die zich “Ongehoord” noemt heeft de publiciteit gezocht met opnames in stallen van varkensboeren. Het zijn opnames van dieren die helaas ziek zijn, een dier wat verworpen heeft en het dier wat helaas dood is.
Het zijn eigenlijk beelden die erbij horen in de dierhouderij. Dieren kunnen ziek zijn, dieren kunnen een miskraam krijgen en dieren gaan ook plotseling dood, dit is realiteit zoals het ook realiteit is bij de mens.
Jammer dat alleen deze link blijkbaar heel moeilijk te leggen is en soms begrijp ik dan ook de commotie heel slecht. Natuurlijk, niemand ziet graag een ziek dier maar dat geldt ook voor de ondernemer. En ja, daar zit ook een zakelijk aspect aan maar realiteit is nu ook dat de ondernemer er wel zijn gezin en eventueel personeel mee moet onderhouden dus niets is hem of haar liever dan dat het de dieren goed gaat voor de periode ze op het bedrijf zijn.
Het kwalijkste in deze actie vind ik nog wel dat er totaal geen begrip lijkt te zijn voor de reacties van de getroffen ondernemers wiens namen en adressen volop bekend zijn gemaakt in de genomen filmpjes. Ja, we hebben het recht van vrije meningsuiting en daar is ook niets mis mee maar het gaat toch echt te ver om mensen publiekelijk te confronteren met beelden die door de manier van publiceren een heel overtogen beeld geven terwijl de werkelijkheid anders gezien mag worden.
En dan ook nog eens het idee dat er mensen blijkbaar ongevraagd in je bedrijf hebben rondgesnuffeld en dat tot meerdere keren aan toe. Aangifte doen ??? Als het aan de opinie ligt dan hebben de ondernemers daar geen recht op maar een actiegroep heeft wel het recht om anoniem te blijven met hun aanhang.  We leven in een rare wereld denk ik wel eens. Normaal zou ik zeggen dat ik de diversiteit van mensen heel goed vind en ook het recht om je mening te ventileren maar sommige dingen gaan echt te ver.
Vandaag schreef er iemand nog een reactie op twitter, “ ik ben het zo moe al dat verdedigen ...” .
Ik kan me deze reactie heel goed voorstellen maar tegelijkertijd moeten we blijven geloven in het goede van de maatschappij en dat we het als sectoren heel goed doen. We produceren tenslotte als beste op gebied van dierenwelzijn, milieu, gezondheidsaspecten en dat moeten we zeker niet vergeten om dat te blijven doen en ieder op zijn of haar manier. Of men nu kiest voor de biologische kant of voor de conventionele kant, iedereen doet wat kan om goed en eerlijk te produceren. En... geef elkaar daarin ook de ruimte als professionele ondernemers.

Tot slot nog een mooi citaat uit een column van een Veerle Slegers, een dame van de SP:

“op bezoek bij een collega-Statenlid annex varkenshouder. Tijdens een rondleiding langs de verschillende kamers in de schemerige varkensstal schrokken de varkens telkens van het felle TL-licht als we binnenkwamen. Ron maakte er een opmerking over waarop onze vee telende collega zei: “Als ik twintig cent per kilo varkensvlees extra zou krijgen, kon ik een skylight voor ze betalen.” Zo simpel is het dus eigenlijk. “

De foto lijkt een blik door tralies, een hekwerk waarachter we ons soms denken te moeten verbergen of te schuilen tegen onrecht en kwaad. En soms is het goed dat we dat kunnen maar we moeten niet vergeten dat er een wereld achter dat hekwerk ligt die voor iedereen toegankelijk is en waar voor iedereen een plekje moet zijn. Laat altijd een sleutel steken op de poort, soms moet hij sluiten maar veelal moet hij open staan.

De sleutel heb je zelf in je handen ... de tralies zijn slechts een gebaar.

Groet, Elly

Eindelijk

Tue, 14 Jun 2011 12:21:21 +0200

Eindelijk... we hebben regen gehad op natuurlijke wijze en dat is een hele verlossing op het bedrijf.

Even geen gesleep met haspels en buizen brengt rust, niet alleen bedrijfsmatig maar zeker ook binnen het gezin. Afgelopen weekend lekker gaan wandelen in de bossen en op 2e Pinksterdag een bezoek gebracht aan de races op Circuit de Peel, met de kinderen genoten van het spektakel.

Het is eigenlijk wel grappig als je nagaat dat bijvoorbeeld het circuit met veelal dezelfde bezwaarmakers te maken heeft als agrarische ondernemers.
Milieufederaties, omwonenden, al dan niet direct betrokken bij projecten, want vaak zijn het juist niet de direct omwonenden die protesteren. Gelukkig had de rechter anders beslist en hebben wij lekker kunnen genieten van ronkende motoren van auto’s en de heerlijke lucht die daar dan vandaan komt.

De akkers protesteren nu ook niet meer, de planten genieten zichtbaar van hun natuurlijke waterbron en de gewassen schieten dan ook omhoog, de stoflaag is verdwenen en de prachtige kleuren maken er een mooi landschap van.

Een mooi landschap kan niet zonder alle elementen die erbij horen en een landschap wordt niet alleen gevormd door dat stukje bos, hectares heideveld of het water in de beek.
Een mooi landschap wordt gevormd door de akkers met gewassen, de agrarische bedrijven met al hun diversiteiten, de natuur die er een weg door vindt en de dorpen die er vrolijk door kijken.

Een mooi landschap zie je niet alleen in de bergen of aan de zee maar ik kijk er elke dag naar als ik buiten sta en geniet van de zwaluwen die hun nesten hebben gemaakt in de zandberg die er ligt van de bouwwerkzaamheden of een spin die zijn plek gevonden heeft in een hoekje in de schuur.

Jammer dat er op dit moment zo weinig mensen willen genieten van al het mooie en goede wat agrarisch Nederland te bieden heeft. Het lijkt wel of we soms de hele wereld over ons heen krijgen ook al doen we nog zo goed ons best. Tegelijkertijd blijf ik een optimist en probeer de wereld een beetje naar me toe te halen door mensen te laten zien en door mensen uit te leggen wat we doen en waarom we het zo doen.

De laatste weken zijn er veel bedrijven de dupe geworden van de hele EHEC crisis en de hele negatieve media die er mede voor verantwoordelijk is dat we überhaupt in deze crisis zitten.

Mensen roepen maar wat en staan er niet bij stil wat voor gevolgen dit kan hebben.

Maar de gevolgen moeten wel gedragen worden door hardwerkende ondernemers waarvan velen nu echt in een zware tijd zijn terechtgekomen. Sterkte is helaas alles wat ik voor hen kan doen.

Als ik nu buiten kijk is de lucht nog behoorlijk grijs maar achter die wolken schijnt een zon die voor iedereen het beste voor heeft zoals ook de regen goed was voor de gewassen.

Op de foto een blik op onze klavertjes vier die nu volop uit de bodem komen, een veld vol geluk.

Geluk zit niet in geld of materialen maar in jezelf ...

Geniet... en durf ook te genieten van een ander die gelukkig is.

Groet, Elly

Welkom op ons blog

Sun, 5 Jun 2011 20:48:36 +0200

Welkom op ons blog...
best spannend een eerste stukje hiervoor te schrijven maar tegelijkertijd ook een mogelijkheid om nog meer inzicht in ons bedrijf te geven middels foto’s en bijbehorende teksten.

Vandaag heb ik gekozen voor deze foto, een foto van een van onze haspels die er op dit moment voor zorgt dat onze akkers niet helemaal verdrogen. De regen blijft behoorlijk weg in dit stukje van Nederland en dan zijn we toch echt genoodzaakt de natuur een handje te helpen.

Gelukkig zijn onze teelten niet overmatig afhankelijk van veel water maar de afgelopen week moest het er dan toch echt van komen. Het gesjouw met slangen en buizen, verschillende keren op en neer om de zaken te controleren en noem maar op.

De kinderen vinden het natuurlijk geweldig, afgelopen week een paar dagen geen school en dus mee met papa en mama op de tractoren en ook meehelpen want er is niets zo mooi als de sensatie van dat water.

Natuurlijk is het voor ons geen sensatie en kost het dagelijks veel energie en geld maar die mooie blikken van de kinderen als ze meelopen doet je heel erg goed.

Ook de reacties van de buurt die zwaaien naar de kinderen als ze met ons op de tractor voorbij komen of voorbijgangers op de fiets die de humor zien in die vieze broek en die handen vol met modder, geweldig toch ?!

Vanaf vandaag wil ik graag meer dingen met u delen en zie u graag nog eens op onze site terug.

Groet, Elly